Skip to main content

notes from the expedition, part 9

“ID.Entity Tour 2023” – notes from the expedition, part 9

They say there are two kinds of people: the normal ones, and those who sweeten their coffee.

As for me, well, not only do I sweeten it, I also add frothed milk to it. I obviously have a constant subconscious need to go back to more carefree times.

I must admit that coffee with milk and milk chocolate, as well as vanilla ice cream and all kinds of sweets with ground nuts and coconut inside (which I sometimes celebrate excessively on social media) have always been synonymous with a temporary lapse and mental freedom, a fleeting journey that bends the timeline and takes me to the moments when I felt safe and everything was just beginning. When each day was filled with the endless excitement of exploring new worlds and the willingness to immerse in them. When there were no flashing black clouds above my head, spelling the uncertainty of tomorrow, no fragility of existence, no mercilessly passing time.

Not to mention the problems connected with lactose intolerance.

Morning coffee with frothed milk is always the winner for me (it still wins over the intolerance too) and allows me, just like half an hour of reading or writing, to tune my mind to the new day. It also reminds me that I still have some dormant needs to take care of myself.

Perhaps it was a psychological aspect connected with the place? Perhaps it was all down to the increasingly popular philosophy of Hygge and Lagom? Perhaps the local baristas are simply one of the best out there? Or maybe it was because of the local milk? I don’t know. But one thing’s for sure: I can’t remember drinking a better latte than in Scandinavia. It was exceptionally delicious in Denmark, Sweden and Norway, dare I say the best I have ever had. And if I were to choose one – it was the coffee celebration in Copenhagen that brought the biggest smile to my face.


We divided the “ID.Entity” tour into four chapters this year: the American tour and three European editions, the spring, the summer and the autumn.

Each of those chapters is different in terms of geography, but also the crew, the sleeper bus, the comfort of travelling and the stage form. Speaking of the latter, I will venture a statement that the concerts we played in the USA gave us so much experience that now in Europe, after the few weeks’ break, we play better, more confidently and we feel more comfortable on stage than ever before. My vocal cords seem to be somewhat stronger, too. I don’t know, maybe we should make a video from this tour. It would be a shame to not register the current levels of performance and energy.

Our new compositions helped us find our new stage identity. You can definitely feel a breath of fresh air and even more joy of playing. I can’t remember such exuberant reactions of the audience either. Who knows, maybe we’ve experienced some kind of breakthrough but haven’t realised that yet?

Thanks to my stylist friend, colourful elements are starting to be a part of my stage outfits. Since 2017, with few exceptions, I’ve performed dressed mainly in black. On this tour, I’m breaking another pattern and the black Lunatic hooded robes now have colourful inserts. This, together with the style of our new album and the choice of tracks for the setlist is another subtle message that there have been changes in Riverside.

We are playing the spring edition without any support, and so there’s just the band and the tech crew on our sleeper bus. However, in comparison to American standards (which admittedly spoiled us a little), our means of transport feels somehow tighter and less… stable? Less stable cause we sometimes bump our heads on the ceiling when we are in our bunks, or at least levitate above our beds. Our new driver is acting as if he was chasing his own demons. He must be a fan of the silver screen and a certain trilogy as he seems to be trying to go back in time to November 5th, 1955. I hope that one day, if we survive this tour, he’ll be driving someone else and he’ll finally move back in time for good.


So, welcome Europe, it’s time to do some sightseeing here and remind ourselves about you. Last year’s anniversary tour missed many European countries so this time we want to get wherever we can, hence our touring in parts.

“ID.Entity Tour 2023” – Spring Edition started with our performance at the Dutch Prognosis festival, after which we went to the UK and Ireland, as I wrote in my previous notes. Now it’s time for the Viking lands.

I have always admired this culture, the awareness of the advantages of community, and social equality. The apparent reserve of the people here is all but a sign of respect for others. You won’t hear anyone ask you out of the blue about your private life, just like they do in the USA. You have to get to know each other first.

What I’m criticising on the new album doesn’t resonate here as well as it does in other places and I have an impression that I can hear the audience say, “yes, we know that! We have adopted a different model of capitalism and we’re not quite as divided”. And then I go back in my thoughts to the times of Vikings, when the man and the woman were partners and fought side by side. Can it be done? Of course it can.

Unfortunately, not in countries dominated by catholic church and the rule of patriarchy.

Speaking of stereotypes, I wonder how many of you realise that the first part of “The Place Where I Belong” talks about an attempt to break away from imposed social norms and actually about… domestic violence. Those of you who haven’t realised that yet should really read the first part of the lyrics again. It’s not at all about genres and mean prog rock fans 🙂


In Denmark, after the show in Copenhagen, we got a cake with the cover of our album. In Norway, in Oslo – a cheesecake. Backstages were filled with chocolate bars and sweets. They truly wanted to sweeten our stay here. Still, my private challenge to avoid excessive amounts of sugar moved to the next level. Am I as persistent here as I was in the US? I’ll keep quiet about it for now.

The Scandinavian audiences are enthusiastic. Fortunately, they start singing right from the first song. I was expecting some reserve but no. Perhaps they had missed us a bit as, admittedly, it’s been four years. (And for the record, we missed you too). In Oslo, we felt we played one of the best concerts of this tour. From song to song we were gaining momentum and by the end of the show I was wishing we’d taken some pyrotechnics with us, or at least some confetti. (We’ll have to think about it for the biggest concerts in the autumn).

I’m finishing this chapter on the ferry sailing for Finland. I think it’s the sixth ferry of this tour, this time we’re in for 10 hours of rocking. Fortunately, we had booked cabins so at least we’ll be able to sleep in normal beds.

Walking on the ferry, somewhere far from another Duty Free Wonderland and slot machines with their metallic sounds, I started making plans for things in between. This year is mostly about touring with Riverside but I also have to fit in some studio time for the new Lunatic Soul. Perhaps I’ll manage to record another electronic album, too? But when exactly? I don’t know… What I know is that I am still not able to work on new music on tour. I can’t focus properly, I can’t just grab the guitar and create something on a jumpy bus or sailing ferry. Unless I play a spontaneous riff or something at a rehearsal; I’ll make a quick recording of it but it’s only an isolated idea. Composing doesn’t work for me on the go, but planning does. New goals, projects, concepts, charts, key words, visual ideas. On this tour, I’m making plans for a few years ahead. At the moment, I’m at the end of 2025. I froze when I realised how old I will be then.

So how was it with the latte? How was it with the sweets? They let me forget myself? Forget about the passing time?

OK then, tomorrow. When we’re in Tampere.

Today I will work a bit more and have some regular unsweetened tea.

„ID.Entity Tour 2023” – Notatki z wyprawy cz. 9

Podobno ludzie dzielą się na normalnych i na tych co słodzą kawę.

No cóż, ja nie dość, że słodzę, to dodaję jeszcze spienione mleko. Widać jest we mnie jakaś stała podświadoma potrzeba przywoływania czasów beztroski.

Przyznam się Wam, że zarówno kawa z mlekiem jak i mleczna czekolada, waniliowe lody, czy wszelkiej maści słodycze ze zmielonymi orzechami i kokosem w środku (które czasem tak przesadnie celebruję w mediach społecznościowych), są dla mnie od zawsze synonimem chwilowego zapomnienia i mentalnej wolności. Naginającą oś czasu ulotną wyprawą do chwil, kiedy czułem się bezpiecznie i gdzie wszystko dopiero się zaczynało. Gdzie kolejne dni związane były z niekończącą się ekscytacją poznawania nowych światów i chęcią zatapiania się w nich. I gdzie nie było uparcie wiszących nad głową, skrzących się od błyskawic czarnych chmur niepewności dnia następnego, kruchości istnienia i bezlitośnie tykającego zegara.

Że już nie wspomnę o problemach związanych z nietolerancją laktozy.

Poranna kawa ze spienionym mlekiem wygrywa więc u mnie ze wszystkim (z tym ostatnim na razie jeszcze też) i pozwala – niczym codziennie poranne półgodzinne czytanie lub pisanie – nastroić umysł do nadchodzącego dnia. Przypomina mi też, że drzemią jeszcze we mnie jakieś potrzeby zadbania o swoje własne przyjemności.

Być może zaważył na tym jakiś psychologiczny aspekt związany z miejscem? Być może wpływ na to miała cała ta, coraz bardziej popularna, filozofia Hygge i Lagom? Być może tutejsi specjaliści od kawowych ekspresów są jednymi z najlepszych? Być może to kwestia tutejszego mleka? Nie wiem. Jedno nie ulegało wątpliwości – nie pamietam, żebym kiedykolwiek pił lepszą latte niż tutaj, w Skandynawii. W Danii, Szwecji i Norwegii ten napój jest naprawdę wyjątkowo smaczny i zaryzykuję stwierdzenie, że najlepszy jaki piłem. A jeśli już miałbym wybierać – największy uśmiech na twarzy podczas kawowej celebracji miałem w Kopenhadze.


Koncertową promocję albumu „ID.Entity” podzieliliśmy w tym roku na cztery rozdziały: trasę amerykańską i trzy edycje trasy europejskiej: wiosenną, letnią i jesienną.

Każdy z tych rozdziałów to, oprócz zmian geograficznych, również inna ekipa, inny nightliner, inny komfort podróży i inna forma sceniczna. A propos tego ostatniego ostatniego, zaryzykuję stwierdzenie, że zagrane w Stanach koncerty wyrobiły nas na tyle, że teraz w Europie, po tej kilkutygodniowej przerwie, gramy lepiej, pewniej, a na scenie czujemy się swobodniej niż kiedykolwiek wcześniej. Struny głosowe też jakby mocniejsze. Nie wiem czy nie trzeba będzie nagrać z tej trasy jakiegoś video. Żal byłoby nie zarejestrować obecnej formy i energii.

Nowe kompozycje pomogły nam odnaleźć naszą nową sceniczną tożsamość. Czuć powiew świeżości i jeszcze większą radość z grania. Nie pamiętam też, aż tak żywiołowych reakcji publiczności. Kto wie, być może nastąpił jakiś przełom, z którego nie zdajemy sobie jeszcze sprawy?

Dzięki znajomej stylistce, moje sceniczne stroje zaczynają mieć też kolorowe elementy. Od 2017 roku, z małymi wyjątkami, występowałem głównie ubrany na czarno. Na tej trasie przełamuje kolejny schemat i czarne lunatyczne szaty z kapturem mają już wielobarwne ozdobniki. To, obok stylu nowej płyty i wyboru obecnej setlisty, kolejne delikatne przesłanie, że w Riverside nastąpiły zmiany.

Wiosenną edycję gramy bez żadnego supportu, dlatego w nightlinerze jest tylko zespół i ekipa techniczna. Niemniej w porównaniu do amerykańskich standardów – które, co by nie mówić, trochę nas rozpieściły – w naszym środku lokomocji jest jakby trochę ciaśniej i jakby mniej… stabilnie?. Mniej stabilnie, bo zdarza nam się czasami, będąc w kojach, wyrżnąć głową w sufit, albo przynajmniej zalewitować w powietrzu. Nowy kierowca zachowuje się momentami jakby ścigał się z własnymi demonami, albo był fanem kina i pewnej trylogii, i próbował przenieść się w czasie do 5 listopada 1955 roku. Mam nadzieję, że – jeśli uda nam się tę trasę przeżyć – któregoś razu, wioząc kogoś innego, w końcu się tam przeniesie i już tam zostanie.


Tak więc witaj Europo, czas cię trochę pozwiedzać i sobie o Tobie poprzypominać. Ubiegłoroczna, jubileuszowa trasa niestety ominęła wiele europejskich krajów, tym razem chcemy dotrzeć wszędzie, gdzie się da, stąd też i to nasze koncertowanie na raty.

„ID.Entity Tour 2023” – Spring Edition, zaczęło się występem na holenderskim festiwalu Prognosis, następnie zahaczyliśmy już o wspomnianą na poprzednich stronach Wielką Brytanię i Irlandię. Teraz przyszła pora na kraje Wikingów.

Od zawsze podziwiałem tutejszą kulturę, świadomość korzyści wspólnoty i równość społeczną. A pozorny dystans, który wydaje się, że mają tutejsi mieszkańcy, jest jedynie wyrazem szacunku do drugiej osoby. Tutaj nikt w amerykańskim stylu nie zapyta się Ciebie z zaskoczenia o Twoje prywatne życie. Najpierw trzeba się trochę poznać.

To, co krytykuję na najnowszym albumie, tutaj też jakby mniej rezonuje, bo wśród publiczności mam wrażenie, że słyszę: „Wiemy, wiemy! Akurat my przyjęliśmy trochę inny model kapitalizmu i aż tak podzieleni nie jesteśmy”. I od razu wracam myślami, do czasów wikingów, gdzie mężczyzna i kobieta byli partnerami i walczyli razem ramię w ramię. Można? Oczywiście, że można.

Niestety nie w krajach zdominowanych przez kościół katolicki i kult patriarchatu.

A propos stereotypów. Ciekawe ile osób zdaje sobie sprawę, że pierwsza część „The Place Where I Belong” mówi o próbie wyrwania się z narzuconych norm społecznych i tak naprawdę o… przemocy domowej. Ci, którzy nie zdawali sobie do końca z tego sprawy niech jeszcze raz prześledzą pierwszą część tego tekstu. To nie jest opowieść o gatunkach muzycznych i złośliwych fanach rocka progresywnego 🙂


W Danii, w Kopenhadze, po koncercie dostaliśmy tort z okładką płyty. W Norwegii, w Oslo – sernik. Na backstage’ach ze wszystkich możliwych koszyków wysypywały się batony i słodycze. Faktycznie postarano się osłodzić nam tutejszy pobyt, niemniej mój prywatny challenge unikania na trasie przesadnej ilości cukru wskoczył od razu na kolejny level. Czy w Europie jestem tak samo dzielny jak w Stanach? Chwilowo to przemilczę.

Publiczność skandynawska entuzjastyczna. Na szczęście rozśpiewana już od pierwszego utworu. Spodziewałem się dystansu, a tutaj proszę. Być może trochę się jednak za nami tutaj stęsknili, bo końcu – co by nie mówić, minęły cztery lata. (Żeby nie było, my tez się stęskniliśmy). W Oslo poczuliśmy, że daliśmy jeden z najlepszych koncertów tej trasy. Z utworu na utwór coraz bardziej się nakręcaliśmy, pod koniec żałowałem, że nie wozimy ze sobą pirotechniki, albo przynajmniej konfetti. (Trzeba będzie to na tych największych jesiennych koncertach nadrobić).

Kończę ten rozdział na promie płynącym w kierunku Finlandii. To już chyba szósty prom na tej trasie, tym razem czeka nas 10 godzin bujania. Na szczęście mamy wykupione kabiny, więc będziemy mogli się przespać w normalnych łóżkach.

Spacerując po promie, gdzieś z dala od kolejnego Duty Free Wonderlandu i wydających z siebie metalicznych dźwięków automatów do gier, zacząłem układać plany na rzeczy pomiędzy. Ten rok, to przede wszystkim trasa koncertowa Riverside, ale gdzieś muszę jeszcze upchnąć studio związane z nowym Lunatic Soul. Być może uda mi się też nagrać kolejną płytą elektroniczną? Tylko kiedy dokładnie? Nie wiem… Wiem za to, że wciąż nie potrafię pracować na trasie nad nową muzyką. Nie mogę się odpowiednio skoncentrować, żeby tak wziąć gitarę i coś stworzyć w podskakującym autobusie, czy płynącym właśnie statku. Chyba, że coś spontanicznie na próbie, jakiś riff. Wtedy dyktafon i zapamiętane. Ale tylko jako pojedynczy szkic. Komponowanie nie do końca wychodzi mi w podróży, ale planowanie już jak najbardziej. Nowe cele, projekty, koncepty, wykresy, słowa klucze, pomysły na grafikę. Podczas tej trasy tworzą się plany na kilka lat do przodu. Aktualnie zatrzymałem się na końcówce 2025. Zmroziło mnie kiedy zdałem sobie sprawę ile skończę wtedy lat.

To jak to było z tą latte? Jak to było z tymi słodyczami? Że pozwalają mi się zapomnieć? Że nie myślę wtedy o upływie czasu?

Dobra to jutro. Jak już będziemy w Tampere.

Dzisiaj jeszcze popracuję i napiję się zwykłej gorzkiej herbaty.