Skip to main content

notes from the expedition, part 10

“ID.Entity Tour 2023” – notes from the expedition, part 10

When I started writing these stories, I had no idea I’d actually make it to part 10. (Brace yourselves, it’s going to be a long one ;)) I also didn’t realise that the entire 2023 will be one long, never-ending “ID.Entity Tour”.

Now I know 🙂

Fortunately, dividing the tour into spring, summer, and autumn chapters, as well as the intervals between, allowed me to add another brick to my own non-Riverside musical achievements, which made my inner artistic balance incredibly satisfied. The new MD album will be out in November 2023.

Those who know me are not surprised: this has been my MO for years, since 2008 to be precise. During the breaks between Riverside concerts, I record solo albums. Lunatic Soul since 2008, and since the pandemic, electronic music under my own name (initially released on cassette tapes!). I simply didn’t feel like starting another project with a completely unfamiliar name.

“Why do you do this? Is Riverside not enough for you?”

The question comes from an elderly sad-eyed prog rock fan sporting a t-shirt with the jester. The other guy, with the surprised moon on his chest, is struggling with his camera tripod. The interviewer gives a cynical smile and squints.

“Indeed, Riverside is not enough for me. I have talked about it many times.”

“But why?”

“For one, when we promote Riverside releases, we play lots of concerts. And while I still can, I’d like to record at least one album per year. I cannot do this with the band because we have to play concerts.”

“Why do you have to play?”

“Because that’s how we earn money. That’s how we promote our albums. We also simply like doing that.”

“And what if Riverside stopped playing live? Just like the Beatles? Would you record albums only with Riverside?”

OK, he got me there.

“No, because I don’t want to play only progressive rock all the time. Besides, I can’t imagine Riverside without concerts. In my opinion, this band is simply much better live than it is in the studio.”


Indeed, there’s something about Riverside that wins people over only after they’ve seen us live. And even though “ID.Entity” didn’t get through to the hard-core fans of the first two albums, it made our concerts more charismatic and full of energy.

Let’s be honest, Riverside has never been the kind of band to fill concert halls by playing Pink Floyd style sounds for contemplative audiences. We’re closer to the exuberance of Rush shows (and I’m obviously not talking about our technical skills but about the atmosphere and a certain style). Our interactions with the audience are typical of rock concerts, not concert halls.

“When will you play a concert with a symphonic orchestra?” I hear this question on average twice a year.

“Never?” the question mark is plain to hear.

The new album has considerably shifted the weight of our music from “grandiose exaltation” and “moving ballads” to… rock performance with a whole range of emotions. The fans of “dark melancholia” and “dark metal melancholia” have suffered. But the mental “progmetal” algorithm hasn’t changed much and concert promoters are still describing us as “representatives of prog metal from Poland”.


I don’t know what needs to be done to make people realise that we have about as much in common with progressive metal as the iconic Pink Floyd have with electro pop. “You’re exaggerating”, some will say. But I’m not. It truly is only FRAGMENTARY TINTING. Not the basis. Not the foundations. It’s also what happens by association. We have many friends in the Polish metal community, our “Founding Piotrs”, who listened to “Misplaced Childhood” in the car together, come from that very community, but this is where the associations end. Yes, we meet, and chat, and high-five with guys from BEHEMOTH! (Michał Łapaj is a regular guest on their albums) or Decapitated.

“How’s touring?”


“Where have you played?”

“There and there.”

“Cool, we’ve played there and there.”

That’s it. We know each other, we like each other but we certainly don’t have the desire to share the same fanbase. Riverside have always been a rock band with a touch of metal, but just a touch. And this is what becomes clear during our live shows. It’s during our concerts that the truth about us, our true identity is revealed. Albums are usually disguising it, creating an image needed for a given story conceived by the leader, and the band agree to follow. But the stylistic variations make it difficult for a lot of our fans to accept “Anno Domini High Definition”, “Love, Fear and the Time Machine” and “Eye of the Soundscape” in equal measure. “Is it still the same band?” they ask.

And they get the answer at our concerts. Not only is it the same band, but the stylistic turns out to be pretty coherent as well.

It’s a miracle, really.


We noticed one thing during this year’s tour. Thanks to incorporating songs from “ID.Entity” into our setlist, we are not struggling with grandiose exaltation or excessive amount of sad stuff. For even though we do love to play sad stuff, we don’t like it to dominate. And there is one more change: some fans finally stopped seeing us as a “metal band”. We are definitely closer to rock.

“(…) so now, all we need to do to maintain the newly gained rock image is to play a few rock, not metal festivals.”

I can’t remember the question I’ve just finished answering. The sad-eyed guy is slowly nodding his head. The one with the cartoon moon is still struggling with his tripod. Perhaps I should get him a level?

“Well then, no more metal, it’s all about rock now. So where can we see you this summer? What rock festivals are you playing? I know you’re going to the French Hellfest, what kind of festival is that?”

I swallow hard.

“It’s the biggest metal festival in Europe.”


Let’s go back to identity for a moment.

Have I mentioned that “ID.Entity” is not only a story about the present day written without metaphors from the point of view of a centrist living in a divided society, but most of all a snapshot of the band “here and now”? The band who, when promoting the album, describe themselves as “too heavy for art-rock and too mellow for progmetal”?

I have.

So let me ask you something. What festivals should the band choose to promote their work since they basically don’t fit anywhere? Well indeed, they are too mellow for metal, and they are too noisy for art rock (where they wouldn’t allow for any snoozing among older audiences). They’re not good for mainstream as they are still not famous enough. And they’re not good for niche festivals either because they are too well known. They don’t even fit in with the strange trendy post-Radiohead alternative music. Then what kind of music do they play after all?

We have asked ourselves these questions many times but in the end we are proud of the fact that we are not willing to compromise in order to fit an algorithm and we have come to the following conclusion:

“Let’s play where we are invited – let’s adjust our sets a little to suit the circumstances but most of all let’s be ourselves and have fun doing it because life’s too short to not seize the opportunities.”

And if anyone has a problem with it, let it be their own personal drama.

Of course I’m joking here a bit about the personal drama but I really believe that the contemporary demanding listener who has already got used to the, let’s call it “comprehensive music” will have no problem understanding the message. And so we believed that the thousands of people at Hellfest would not throw plastic cups at us (anyway, they didn’t do that 12 years ago when we last played there) so our reaction to this year’s invitation was unanimous and enthusiastic:

France, here we come!


It rained before we went on stage. It rained hard. The sea of people in front of us didn’t part though. They stood there unfazed. The rain must have brought a welcome relief to those who’d almost had a heatstroke from the hot temperature so I’m not surprised they welcomed the change in weather conditions. Or maybe they really wanted to see us?

The rain stopped just before it was our turn.

“A progrock band come out to play and the sky starts weeping!” I joke confidently. I can see smiles, it’s not bad. And then I try the guitar.

It doesn’t work.

I’m not smiling anymore. I’m staring at Mateusz who helps us with guitars on this tour. He’s doing all he can to fix something that had worked just minutes ago. I’m staring at the sea of people in front of me thinking, “great. A truly fantastic beginning of the summer ‘ID.Entity Tour’. It’s like watching Polish football team. The plans were ambitious, the results – as usual. Do I know any jokes in French and will I be able to do stand-up for 50 minutes?”

It turns out that the socket where my effects are plugged in got soaked in the rain. A quick swap and we’re ready to rock. The concert is pretty successful. I can sense a slight consternation among the audience for a half of our set but the message of the second half is clear: we’ve made friends. I feel relieved when I get off the stage. I think we made it.

“Do you like playing big festivals or do you prefer small club concerts?” asks the sad-eyed guy. The tripod bloke struggles with the level.

Have I mentioned that I hate this question? He might as well ask me to choose between coconut flavoured ‘Michalki’ and ‘Draże Korsarz’ (kinds of Polish sweets).

“Both. Big festivals are definitely more challenging because we have to convince those who don’t know us. And there’s always a chance that the rendez vous won’t work.

At Hellfest 2023, the rendez vous was successful.

It was also nice to meet the Porcupine Tree team. Megan, who had helped us get through snow on our American tour, looks after Porcupine Tree as well. It was great to see her and the rest of the people again. Steven and I talked or rather screamed through the whole Within Temptation show. He’s really excited about his new solo album which will be out in the autumn. I had the pleasure to listen to it and I must say it’s possibly his best release to date.

We said goodbye to Hellfest at 2am. I have always had problems with falling asleep on sleeper buses but this time I went out like a light.


Club concerts were next on our list. It felt good to be back to one of our favourite Swiss clubs, Z7 in Pratteln. There is something magical in that place where we always feel at home, not only because we can do our washing and eat a home cooked dinner. There’s something about the layout of the building, the club itself, the stage, the cosy backstage, and there are also memories. To be fair, we have always played in this club. The audience did not disappoint and we played one of our best shows.

Kortrijk in Belgium and Neunkirchen in Germany were equally great. But the best was yet to come and we gave our absolute everything during the Dutch “Midsummer” festival in Valkenberg near Maastricht. We sensed that the audience liked it and that a half of the audience was pleasantly surprised. They must have expected the “melancholic exaltation” I talked about before but they got a pure rock show during which we got carried away more than ever before. For a moment, I even ran into the crowd, but the amphitheatre was designed nearly vertically so while I was running up, very slightly out of breath, I had only one thought in my head: I need to go back to the gym when this part of the tour is over.

I remember our first Dutch shows in clubs for a hundred people. Shyness, and nearly no contact with the audience. A lot has changed. Not surprisingly – 20 years of experience makes the difference.

We finished the first part of our summer tour at the Czech Basinfire. We were there for the last day of the festival and the audience were on their last legs, to put it mildly, so perhaps it wasn’t the most impressive way to finish this summer leg of our tour in terms of the turnout, but we played a solid gig. The most pleasant part of the day though were the go-karts at the festival village where we decided on as many head-on collisions as possible.

And so we collided. Many times. To the point where something clicked in my neck and it stopped hurting.

We returned happy from our June touring. I must admit I could play such energetic mini-tours all the time. But it’s only the beginning.

Do you remember when I told you about the Dutch festival where we saw Europe who inspired me to change our concert style and start interacting with the audience? That’s where we’re going next. We’ll be coming back after many years.

Mind you, this time, it will be a purely rock festival 🙂


Something clicked and the tripod guy finally smiled and looked at me. It’s quite possible that the newly discovered tripod feng-shui brought him from the orbit of frustration down to earth. He cleared his throat and asked shyly,

“Can we please repeat all that?”


MD Live Photo by Vanessa Kirsch

„ID.Entity Tour 2023” – Notatki z wyprawy cz. 10

Kiedy zacząłem pisać te nasze historie, nie przypuszczałem, że kiedykolwiek dotrę do dziesiątego, jubileuszowego odcinka. (Uwaga, będzie długo ;)) Nie zdawałem sobie też sprawy, że cały rok 2023, będzie w sumie jedną niekończąca się trasą „ID.Entity Tour”.

Teraz już to wiem 🙂

Na szczęście podział na wiosenno-letnio-jesienne rozdziały i tak zwane przerwy między kolejnymi odsłonami sprawił, że gdzieś pomiędzy udało mi się dorzucić kolejną cegiełkę do własnych nieriversajdowych muzycznych dokonań, co też niezwykle ucieszyło moją wewnętrzną artystyczną równowagę. Premiera nowej płyty MD – listopad 2023.

Ci, którzy mnie znają wiedzą, że robię tak od lat, dokładnie od 2008 roku. Że w przerwach między koncertami Riverside nagrywam jeszcze solowe płyty. Od 2008 roku są to płyty Lunatic Soul, a od czasów pandemii, również płyty (najpierw były kasety!) z muzykę elektroniczną, sygnowane jako Mariusz Duda. Nie chciało mi się bowiem zaczynać kolejnego projektu z nieznaną nazwą.

– Dlaczego to robisz? Czyżby Riverside Ci nie wystarczał?

Pyta mnie starszy smutnooki miłośnik rocka progresywnego w koszulce z błaznem grającym na skrzypcach. Drugi, w koszulce ze zdziwionym rysunkowym księżycem, cały czas walczy ze statywem kamery. Prowadzący uśmiecha się cynicznie i mruży oczy.

– Tak, Riverside mi nie wystarcza. Mówiłem o tym wielokrotnie.

– Ale dlaczego?

– Chociażby dlatego, że w czasie promocji płyt Riverside gramy bardzo dużo koncertów. A ja – póki mogę – chcę nagrywać przynajmniej jedną płytę rocznie. Nie jestem w stanie robić tego z zespołem, bo musimy grać koncerty

– Dlaczego musicie?

– Bo dzięki temu zarabiamy pieniądze. Bo dzięki temu najlepiej możemy wypromować nasze albumy. No i też zwyczajnie to lubimy.

– A gdyby Riverside przestał grać koncerty? Tak jak zrobili to Beatlesi? Nagrywałbyś wtedy tylko z Riverside?

Dobra, tu mnie ma.

– Nie, bo nie chcę grać przez całe życie tylko rocka progresywnego. Poza tym nie wyobrażam sobie Riverside bez grania koncertów, bo ten zespół na koncertach jest dużo lepszy niż na płytach.


Coś jest rzeczywiście w zespole „Riverside”, co sprawia, że ludzie przekonują się do nas dopiero po zobaczeniu nas na żywo. Płyta „ID.Entity” mimo że nie urzekła pewnych zatwardziałych ortodoksyjnych fanów dwóch pierwszych albumów, sprawiła jednak, że nasze koncerty nabrały większej charyzmy i energii.

Powiedzmy sobie szczerze, Riverside nigdy nie był zespołem, którego celem było granie „dźwięków w stylu Pink Floyd” w amfiteatrach dla siedzącej z zamkniętymi oczami publiczności. Bliżej nam jednak do „rushowej” rockerki (i nie mówię tu oczywiście o umiejętnościach technicznych, tylko klimacie i pewnego rodzaju stylistyce) i do interakcji z publicznością znanej raczej z koncertów rockowych, a nie z filharmonii.

– Kiedy koncert z orkiestrą symfoniczną? – pyta mnie ktoś średnio raz na pół roku

– Nigdy? – odpowiadam pytająco.

Nowy album znacząco przerzucił ciężar z „pompatycznego uniesienia” i „smutnych wzruszających ballad” w stronę… rockowego performance’u z sinusoidą nastrojów. Ucierpieli na tym niektórzy miłośnicy „mrocznej melancholii” i „mrocznej metalowej melancholii”. Mentalny algorytm „wokółmetalowy” nie zmienił się jednak za bardzo. Promotorzy naszych koncertów wciąż wypisują w notkach promocyjnych informacje typu „Zapraszamy na koncert przedstawicieli progresywnego metalu z Polski!”.


Nie wiem co trzeba zrobić, żeby wbić ludziom do głowy, że z metalem progresywnym to my mamy tyle wspólnego co ikoniczny Pink Floyd z elektropopem. No nie przesadzaj – powie ktoś. Nie przesadzam – odpowiem. To naprawdę jest tylko i wyłącznie FRAGMENTARYCZNE DOBARWIANIE. A nie podstawa. Nie fundament. To również pewien algorytm środowiskowy. Po prostu znamy się z polskim środowiskiem metalowym, bo pochodzą z niego „Piotrowie Założyciele”, co to razem słuchali w samochodzie „Misplaced Childchood”. Bo duża część naszych znajomych się w tym środowisku obraca. Ale na tym się to kończy. Na znajomościach. Na fakcie, że się kumplujemy, mijamy i przybijamy sobie piątki z np. takim Behemotem (na płytach którego Michał Łapaj jest już stałym gościem) czy Decapitated.

– Jaktam trasa?

– Spoko

– Gdzie byliście?

– Tu i tu

– Spoko, my tu i tu.

Koniec. Znamy się i lubimy, ale nie prosimy się o obecność na wspólnych forach. Riverside zawsze i przede wszystkim był zespołem rockowym, z jakąś tam – owszem – domieszką metalu, ale tylko w formie przypraw. I to można zrozumieć dopiero na naszych koncertach. Bo dopiero koncerty pokazują o nas prawdę i ujawniają naszą tożsamość. Płyty przeważnie ją maskują. Tworzą pewien wykreowany wizerunek na potrzeby tematu i historii, które lider sobie wymyśla, a zespół zgadza się za tym iść. Niespokojne rozrzuty stylistyczne sprawiają jednak, że nie wszyscy fani są w stanie zaakceptować w równym stopniu „Anno Domini High Definition”, „Love, Fear and The Time Machine” czy „Eye of The Soundscape”. To wciąż ten sam zespół? – pytają.

Odpowiedź dostają na koncertach. Nie dość, że to ten sam zespół, to jeszcze stylistyka okazuje się w miarę spójna.



W trakcie tegorocznej trasy zauważyliśmy jedno. Dzięki wplecionym w set utworom z „ID.Entity” przestaliśmy się męczyć pompatycznym uniesieniem i nadmierną ilością smętów. Bo mimo, że smęcić kochamy, to jednak nie w dużych ilościach. No i pojawiła się kolejna zmiana – w oczach pewnej części fanów nareszcie przestaliśmy być „zespołem metalowym”. Zdecydowanie bliżej nam do rocka.

– (…) i teraz do pełni szczęścia i podtrzymania rockowego wizerunku przydałoby się jeszcze tylko zagrać parę rockowych, a nie metalowych festiwali.

Kończę odpowiedź na pytanie, którego nie pamiętam. Smutnooki kiwa wolno głową. Koszulkowiec z rysunkowym księżycem wciąż walczy ze statywem. Może przyniosę mu poziomicę?

– No dobrze, czyli metal już nie i teraz jest rock. To gdzie teraz będziemy mogli Was zobaczyć? Na jakim rockowym festiwalu? Widzę, że gracie na francuskim Hellfeście, co to jest za festiwal?

Przełykam ślinę

– To największy metalowy festiwal w Europie.


To powróćmy jeszcze na chwilę do tożsamości.

Czy mówiłem już o tym, że płyta „ID.Entity” to nie jest tylko historia o współczesności, pisana językiem bez metafor z punktu widzenia centrysty, żyjącego w podzielonym społeczeństwie, ale przede wszystkim wizytówką zespołu „tu i teraz”? Zespołu, który podczas promocji płyty określił się sam jako „Zbyt mocny na art-rock i zbyt delikatny na progmetal”?


No to teraz mam inne pytanie. Na jakich festiwalach ma się ten zespół promować skoro praktycznie nigdzie nie pasuje? No bo tak – na festiwale metalowe, za delikatny. Na festiwale artrockowe – zbyt hałaśliwy (bo nie pozwala na drzemki wśród wiekowej publiczności). Nie pasuje na festiwale mainstreamowe, bo jest wciąż nieznany. Nie pasuje na festiwale niszowe, bo jest znany za bardzo. Nie pasuje nawet do modnego kanonu dziwnej post-radioheadowej muzyki alternatywnej. I w końcu jaki to jest rodzaj muzyki?

Sami też często zadawaliśmy sobie te pytania, ale koniec końców dumni z tego, że nie chcemy się zmieniać pod algorytmy ustaliliśmy co następuje:

„Grajmy tam, gdzie nas chcą. Trochę się dostosujmy do okoliczności, ale przede wszystkim bądźmy sobą oraz miejmy z tego frajdę, bo życie jest za krótkie, żeby z niego nie korzystać.”

A jak się komuś nie spodoba, to będzie to już jego osobisty dramat.

Oczywiście sobie trochę z tym dramatem żartuję, ale naprawdę wierzę w to, że współczesny wymagający odbiorca, przyzwyczajony już do tzw. muzyki kompleksowej,

świetnie poradzi sobie ze zrozumieniem przekazu. Uwierzyliśmy więc, że wielotysięczna publiczność Hellfestu nie obrzuci nas plastikowymi kubkami (Zresztą 12 lat temu, kiedy graliśmy tu po raz pierwszy, nie obrzuciła) więc na propozycję udziału na tegorocznej edycji zareagowaliśmy jednogłośnie i entuzjastycznie.

Francjo, przybywamy!


Przed naszym występem spadł deszcz. I to taki konkretny. Morze ludzi przed sceną jednak się nie rozstąpiło. Zostali jak byli. Deszcz musiał być ulgą dla tych, którzy pod wpływem wysokiej temperatury prawie dostali udaru, więc w sumie nie dziwię się, że zostali. A może też chcieli nas zobaczyć?

Przestał padać tuż przed naszym wejściem na scenę.

– Zespół progrockowy wchodzi na scenę i od razu niebo zaczyna płakać! – żartuję przez mikrofon pewny siebie. Widzę uśmiechy na twarzach, więc nie jest źle. Po czym odkręcam gitarę.

Nie działa.

Mojego uśmiechu na twarzy raczej już nie ma, a szeroko otwarte oczy patrzą błagalnie na Mateusza, który pomaga nam na tej trasie przy gitarach. Kiedy ten dwoi się i troi, jak naprawić coś, co działało jeszcze minutę temu, ja, wciąż wpatrzony w morze ludzi przed sceną, myślę sobie – zajebiście. Naprawdę zajebisty początek letniej odsłony “ID.Entity Tour”. Normalnie jakbym oglądał mecz polskiej reprezentacji. Miało być pięknie – wyszło jak zwykle. Czy znam jakieś żarty po francusku i czy wystarczy mi ich na 50 minut występu?

Okazuje się, że do prądowego gniazdka, do którego podpięta była moja podłoga z efektami, dostała się woda. („Fucking deszcz”) Zmieniamy co trzeba i jedziemy z koksem. Dajemy całkiem udany koncert. Przez połowę występu czuję wprawdzie u publiczności lekką konsternację, ale przez drugą połowę, już wiem, że się zaprzyjaźniliśmy. Schodząc ze sceny czuję ulgę. Chyba się udało.

– Czy lubi pan bardziej grać duże festiwale czy raczej małe klubowe koncerty? – pyta mnie smutnooki. Koleś od statywu walczy z poziomicą.

Czy mówiłem już, że nienawidzę tego pytania? Równie dobrze mógłby mnie zapytać czy bardziej lubię Michałki Kokosowe czy Draże Korsarz.

– I jedno i drugie. Duże festiwale są na pewno związane z większym wyzwaniem, bo trzeba do siebie przekonać tych, którzy nas nie znają. Jest spore ryzyko, że randka się nie uda.

Na Hellfeście 2023 randka się udała.

Miłym elementem dnia był również fakt, że mogliśmy się spotkać z ekipą Porcupine Tree. Megan, która jako nasz tour-manager pomagała nam przebijać się przez zaspy i śniegi na amerykańskiej trasie, opiekuje się również Porkami. Dobrze było się znowu zobaczyć i z nią i z resztą ekipy. Ze Stefanem przegadaliśmy cały występ Within Temptation zdzierając sobie gardła. Jest podekscytowany swoją nową solową płytą, która ukazuje się jesienią. Miałem przyjemność już jej posłuchać i muszę powiedzieć, że wyszła mu chyba najlepsza w karierze.

Pożegnaliśmy Hellfest o drugiej w nocy. Od dawna mam problem z zasypianiem w jadącym nigtlinerze, ale tym razem zgasłem jak świeca.


Następne w kolejności były koncerty klubowe. Dobrze było powrócić do jednego z naszych ulubionych szwajcarskich klubów Z7 w miejscowości Pratteln. Jest w tym miejscu coś magicznego, gdzie czujemy się jak w domu, i to nie tylko z tego względu, że zawsze możemy tu zrobić pranie i dostać domowy obiad. W grę wchodzi chyba kwestia rozmieszenia obiektu, samego klubu i sceny, wygodnego i przytulnego backstage’u, ale też i wspomnień. Szczerze mówiąc od kiedy pamiętam, zawsze tu graliśmy. Tym razem publiczność wyjątkowo dopisała i daliśmy tam jeden ze swoich najlepszych koncertów.

W belgijskim Kortrijk i niemieckim Neunkirschen wcale nie było gorzej. Ale największy ogień daliśmy z siebie na scenie podczas holenderskiego festiwalu „Midsummer” w niejakim Valkenbergu niedaleko Maastricht. Czuliśmy, że publiczności się podoba, i czuliśmy też, że połowa tej publiczności była zaskoczona na plus. Zapewne spodziewali się wspomnianego wcześniej „melancholijnego uniesienia”, a dostali czyste rockowe show, na którym poniosło nas bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. Na moment wbiegłem nawet w ludzi, ale projektujący ten amfiteatr zrobił go prawie na pionowo, więc w trakcie wbiegania, delikatnie zasapany, miałem w głowie już tylko jedną myśl – po tych koncertach wracam na siłkę.

Pamiętam pierwsze holenderskie wystepy w klubach na sto osób. Nieśmiałość, praktycznie zerowy kontakt z publicznością. Dużo się zmieniło. Ale nic w tym dziwnego, dwadzieścia lat doświadczenia robi jednak swoje.

Nasz pierwszy letni wypad zakończyliśmy na czeskim festiwalu Basinfire. Akurat trafił nam się ostatni dzień festiwalu, gdzie tamtejsza publiczność już – mówiąc delikatnie – dogorywała, więc finał tej koncertowej odsłony nie był może zbyt efektowny jeśli chodzi o tzw. tłumy, ale koncert zagraliśmy dobry. Najprzyjemniejszą częścią dnia były jednak tzw. „samochodziki” w festiwalowym miasteczku, na których postanowiliśmy, że będziemy jechać na czołowe kiedy tylko się da.

Dało się. I to nie raz. Aż mi się coś w karku przestawiło i przestało boleć.

Z czerwcowej wyprawy wróciliśmy zadowoleni. Takie energetyczne mini-traski to ja mogę grać, nie powiem. Ale to jeszcze nie koniec.

Pamiętacie jak pisałem Wam o holenderskim festiwalu, na którym widzieliśmy zespół Europe, który zainspirował mnie do zmiany naszej koncertowej stylistyki i postawienia na większą interakcję z publicznością? Ten jest następny. Wracamy tam po wielu wielu latach już w najbliższą sobotę.

I tym razem – uwaga – będzie to festiwal stricte rockowy 🙂


Coś trzasnęło i jegomość od statywu nareszcie się rozpromienił. Po raz pierwszy podniósł na mnie wzrok. Nie jest wykluczone, że odnalezione przed chwilą statywowe feng shui sprowadziło go z orbity frustracji na ziemię. Odchrząknął i zapytał nieśmiało.

– Czy możemy to teraz wszystko powtórzyć?


MD live photo: Vanessa Kirsch